Odnaleziono fragmenty dzienników i listy dr. Mengele
Mengele nigdy nie żałował
Paweł Sawicki
Josef Mengele do końca życia pozostał zdeklarowanym nazistą - wynika z odnalezionych zapisków "Anioła Śmierci" z Birkenau. Ostatnie lata swojego życia spędził w samotności, w depresji i w kłopotach finansowych. W magazynie policyjnym w Sao Paulo odnaleziono 85 nigdy nie publikowanych dokumentów, w tym listy i fragmenty dziennika. Brazylia była ostatnim punktem na trasie ucieczki dr. Mengele przed wymiarem sprawiedliwości. Zmarł tam w 1979 roku - najprawdopodbniej utonął w wyniku udaru słonecznego lub ataku serca.
Josef Mengele
Dzienniki oraz listy odnalezione w zeszłym miesiącu w magazynie na 10 piętrze budynku policji federalnej w Sao Paulo zarekwirowano w 1985 roku przy okazji śledztwa prowadzonego w sprawie pobytu Megnelego w Brazylii. Pochodziły z domu austriackiego małżeństwa Liselotte i Wolframa Bossertów, które go ukrywało oraz z mieszkania na przedmieściach Sao Paulo, gdzie przez jakiś czas ukrywał się dr Mengele. Z części zapisków opublikowanych w dzienniku "Folha de S. Paulo" wyłania się obraz człowieka, który nie czuje żadnej skruchy, cały czas popiera hitlerowskie plany stworzenia dominującej rasy oraz popiera południowoafrykański system apartheidu.
O swoim udziale w selekcjach na rampie, gdzie skinieniem ręki decydował o tym, czy człowiek jest zdolny do pracy i może pozostac w obozie, czy też za kilka minut zginie w komorze gazowej Mengele pisał: "W Auschwitz dawałem życie, a nie je odbierałem". Jednak o Żydach wypowiadał się z wymuszonym podziwem: "Nie można zaprzeczyć kulturalnym osiągnięcom Żydów. Ich przedstawiciele mają ponad przeciętny intelekt i zawsze mieszkają z ludźmi o wysokim poziomie kultury, jak Mojżesz w Egipcie, Einstein w Szwabii, Mendelssohn w Niemczech czy Disraeli w Anglii". Ale zawsze pozostał wierny teoriom Hitlera, że "Żydom nigdy nie wolno pozwolić na mieszanie ich krwi z innymi rasami".
W swoich notatkach Mengele ani razu nie napisał, że żałował tego, iż brał udział w przemysłowej zagładzie Żydów, choć w 1969 roku Mengele krytycznie wypowiadał się o "prześladowaniach", których Izrael dopuszcza się wobec Palestyńczyków. "Anioł śmierci" odniósł się także do pacyfizmu niemieckiej powojennej młodzieży młodzieży pisząc, że jego kraj "zdegenerował się, ponieważ zarzucił swoje tradycje".
Josef Mengele w Paragwaju (1960)
W liście do rodziny 1972 roku Mengele nadal pisał, iż rasa nordycka jest lepsza od innych. "Nie ma żadnych wątpliwości, że rasy i ludzie różnią się od siebie. Jakość ludzi z biologicznego punktu widzenia można wyjaśnić analizując, w jaki sposób dostosowują się do środowiska, w którym żyją. Kiedy badamy inne kultury zobaczymy, iż zachowują się one inaczej. Nie wszystkie rasy są na tym samym poziomie kulturalnym, co świadczy o tym, że nie wszyscy ludzie mają taką samą kreatywność. Mam nadzieję, że rasy w Europie nie wymieszają się" - napisał.
Mengele pisał również o swojej samotności. 27 stycznia 1976 roku zanotował: "Jest pierwsza w nocy. Zupełnie tego nie czuję. Jeszcze nigdy nie czułem się tak opuszczony. Mengele narzekał również, że nie może wybrać się na wycieczkę do Rio, ponieważ ani on, ani jego przyjaciele nie mieli pieniędzy na benzynę". W innym wpisie, najprawdopodobniej odnosząc się do przymusu opłacania milczenia swoich przyjaciół napisał: "Wszystko w życiu ma swoją cenę". Teraz zapiski Mengelego trafją do Wyższej Szkoły Policyjnej, gdzie będą dostępne dla badaczy.
Josef Mengele uciekł do Argentymy w 1949 roku. Dziesięć lat później przeniósł się do Paragwaju, a w 1960 roku trafił do Sao Paulo. Utonął płwając w morzu w mieście Beritoga w 1979 roku. Miał 66 lat. Badanie DNA potwierdziło jego tożsamość.
(na podstawie: The Scotsman, The Guardian, The Herald, Jerusalem Post)
Dr Josef Mengele przez więźniów obozu zagłady w Auschwitz nazywany był ?Aniołem Śmierci?. Na tysiącach więźniów przeprowadzał przerażające pseudomedyczne eksperymenty, które kończyły się śmiercią w męczarniach.
ZOBACZ TAKŻE
* Izraelczycy mogli dopaść Josefa Mengele (02-09-08, 00:30)
* Kryptonim "Mengele": CBA milczy, Ziobro nie komentuje (01-06-07, 01:00)
* Sprawa doktora G. opatrzona kryptonimem "Mengele" (31-05-07, 00:00)
Mengele urodził się w 1911 r. w zamożnej bawarskiej rodzinie. Od wczesnej młodości był gorącym zwolennikiem teorii rasistowskich - głęboko wierzył w wyższość "rasy aryjskiej". Wstąpił do skrajnie prawicowej organizacji paramilitarnej Stahlhelm (Stalowy Hełm) kiedy tylko mógł - zaraz po skończeniu szkoły średniej. Studiował filozofię i medycynę. W 1935 r. obronił we Frankfurcie doktorat o różnicach w kształcie dolnej szczęki u różnych ras. Po studiach pracował w Instytucie Dziedziczności, Biologii i Czystości Rasowej Trzeciej Rzeszy, który zajmował się naukowym uzasadnianiem hitlerowskich teorii rasowych. W 1938 r. wstąpił do SS. Podczas wojny ranny na froncie wschodnim. Kiedy uznano go za niezdolnego do służby, poprosił o przeniesienie do Auschwitz.
Wziął udział w "selekcji" 400 tys. więźniów z nowych transportów. Decydował, którzy trafią do komór gazowych, a którzy przed śmiercią będą pracować w obozie. Więźniowie zapamiętali, że był zimny i cyniczny, a okrucieństwo sprawiało mu przyjemność. Czasami zabijał już w czasie selekcji. Przy okazji wybierał ofiary swoich "badań". Najbardziej interesowały go karły i bliźnięta. Chciał odkryć, dlaczego rodzą się bliźnięta - i sprawić, żeby niemieckie kobiety rodziły ich jak najwięcej.
REKLAMY GOOGLE
* Test Na Inteligencję
Sprawdź iQ. Wypełnij krótki test. Poznaj siebie, inni już to zrobili!
test.judgeiq.com/test
* My już wiemy jak umrzesz
Szokująca prawda. Zagadka śmierci rozwiązana. Poznaj tajemnicę..
www.JakUmre.pl
* + Schudnij 7 kg w 2 tyg +
i odejmij sobie lat. Zapomnij o polityce i schudnij
SchudnijSzybko.com
"Anioł Śmierci" znęcał się nad swoimi ofiarami. Wykonywał amputacje bez znieczulenia, próbował zmieniać kolor oczu, wstrzykując oślepiające chemikalia, zakażał tyfusem i innymi chorobami. Kastrował mężczyzn bez znieczulenia. Na jego rozkaz palono dzieci żywcem. Wysterylizował grupę zakonnic, używając promieni Roentgena - tak silnych, że kobiety niemal zmarły z powodu poparzeń. "Badał" odporność swoich ofiar na prąd, głód i zimno.
Tych, którzy przeżyli, dobijał zastrzykami trucizny w serce. Na wszystkich dokonywał drobiazgowych pomiarów anatomicznych. Rezultaty "badań" i sekcji zwłok pedantycznie dokumentował.
Przez jego ręce przeszło co najmniej 3 tys. par bliźniąt. Udokumentowano 7 tys. śmiertelnych ofiar "eksperymentów". Nie wiadomo dokładnie, ile ich było.
Mengele uciekł z Auschwitz przed wkroczeniem Rosjan. Po wojnie wyemigrował do Ameryki Południowej. Chociaż za jego wytropienie wyznaczono wysoką nagrodę, nie został złapany i nie stanął przed sądem.
Zmarł w 1979 r. O ile wiadomo, nigdy nie wyraził żalu ani skruchy.
Josef Mengele (ur. 16 marca 1911 w Günzburgu, zm. 7 lutego 1979 w Brazylii) – niemiecki lekarz, doktor medycyny i antropologii, zbrodniarz wojenny, zwany Aniołem Śmierci oraz SS-Hauptsturmführer.
Był najstarszym z trzech synów Karla i Walburgi (z domu Hupfauer) Mengele. Wyrastał w głęboko katolickim domu. Jego ojciec, inżynier, był właścicielem odlewni produkującej sprzęt rolniczy i młynarski. Był ulubionym dzieckiem rodziny, był także niezwykle uzdolniony. Jego ulubionymi przedmiotami były biologia, zoologia, fizyka, filozofia naturalna i antropologia. Jako dziecko kilkakrotnie otarł się o śmierć w wyniku chorób lub wypadków. Mając sześć lat omal nie utopił się w beczce deszczówki. Przeszedł ciężkie zatrucie krwi. W 1926 roku zachorował na zapalenie szpiku kostnego, z którego jednak wyszedł.
W 1930 roku zdał maturę. Najpierw chciał studiować stomatologię, ale w końcu zdecydował się na medycynę. W październiku 1930 roku Josef Mengele wyjechał z rodzinnego miasta do Monachium na studia.
Studia [edytuj]
Został przyjęty na wydziały filozofii i medycyny Uniwersytetu Monachijskiego. Uczestniczył w kursach antropologii i paleontologii, a także medycyny. W marcu 1931 roku wstąpił do młodzieżowej przybudówki Stahlhelmu, organizacji byłych żołnierzy. Do NSDAP wstąpił w roku 1937.
Jednym z jego nauczycieli był dr Ernst Rüdin[1]. Wspólnie z kilkoma innymi lekarzami głosił on pogląd, iż lekarze powinni niszczyć „życie pozbawione wartości”. Był jednym z autorów hitlerowskich ustaw dotyczących przymusowej sterylizacji, które weszły w życie w lipcu 1935 roku. Osobą, która pomogła Mengelemu w karierze był prof. Theodor Mollison z Uniwersytetu Monachijskiego. Twierdził on, że wiedza z zakresu dziedziczności pozwala określić na podstawie fotografii czy dana osoba miała żydowskich przodków.
Lekarz [edytuj]
W 1935 roku Josef Mengele otrzymał tytuł doktora za pracę pod tytułem "Badania rasowo-morfologiczne żuchwy u czterech grup rasowych”. Była to napisana suchym stylem, choć drobiazgowo zilustrowana praca, w której Mengele wykazywał możliwość identyfikacji przynależności rasowej ludzi na podstawie badań żuchwy. Nie było w niej treści antysemickich czy rasistowskich. W 1936 roku Mengele zdał państwowy egzamin lekarski w Monachium i podjął pierwszą pracę – w klinice Uniwersytetu Lipskiego. Pełnił tam funkcję młodszego rezydenta. W Lipsku poznał Irene Schoenbein – swoją pierwszą żonę.
1 stycznia 1937 roku, dzięki rekomendacji profesora Mollisona, został asystentem w Instytucie Dziedziczności, Biologii i Czystości Rasowej Trzeciej Rzeszy na Uniwersytecie Frankfurckim. Dołączył do zespołu badawczego jednego z najwybitniejszych genetyków europejskich – prof. Otmara Freiherra von Verschuera. Jednym z tematów jego badań były bliźnięta. Razem z profesorem pisali raporty dla specjalnych trybunałów sądzących Żydów przyłapanych na utrzymywaniu intymnych stosunków z Aryjkami. W maju 1937 roku Josef Mengele wstąpił do NSDAP (nr 5574974). Rok później po dokładnej kontroli drzewa genealogicznego Josef Mengele został przyjęty do SS. W lipcu 1938 roku Mengele otrzymał dyplom medycyny Uniwersytetu Frankfurckiego – oznaczało to, że stał się dyplomowanym lekarzem.
W lipcu 1939 roku poślubił Irenę. Centralne Biuro do spraw Ras i Przesiedleń zakwestionowało jej czystość rasową – chodziło o jednego z jej dziadków, który mógł pochodzić z nieprawego łoża. Drobiazgowe śledztwo nie dało rezultatów, jednak przez to małżeństwo Mengelego nie zostało uznane za całkowicie czyste rasowo.
Wojna [edytuj]
W lecie 1940 roku Mengele otrzymał przydział do jednostki wojskowej w Kassel, jako oficer medyczny. Spędził tam tylko miesiąc. W sierpniu awansował do stopnia SS-Untersturmführera i został wcielony do Waffen-SS. W czerwcu 1941 roku został wysłany na Ukrainę, gdzie po raz pierwszy wziął udział w walkach i przyznano mu Krzyż Żelazny drugiej klasy. Następnie przebywał pewien czas w okupowanej Polsce jako pracownik ekspozytury Urzędu Genealogicznego do spraw Rasy i Osadnictwa, podlegającego bezpośrednio Heinrichowi Himmlerowi. W Polsce zespoły lekarzy SS przeprowadzały kontrolę mieszkańców zajętych przez Niemców terenów pod względem ich przyszłej przydatności rasowej[2].
W styczniu 1942 roku Mengele powrócił na front wschodni jako członek służby medycznej dywizji Waffen-SS Viking (5 Dywizja Pancerna SS Wiking). Latem 1942 roku po pięciodniowej bitwie o Batajsk otrzymał Krzyż Żelazny pierwszej klasy za wyciągnięcie pod ostrzałem dwóch rannych żołnierzy z płonącego czołgu i udzielenie im pierwszej pomocy. Otrzymał także Czarną Odznakę za Rany oraz Medal za Opiekę nad Narodem Niemieckim.
Pod koniec 1942 roku został przeniesiony do Berlina do Biura do spraw Ras i Przesiedleń. 24 maja 1943 roku, po kolejnym awansie (do stopnia Hauptsturmführera SS) Mengele (najprawdopodobniej za wstawiennictwem von Verschuera) otrzymał przeniesienie do obozu koncentracyjnego Auschwitz zastępując jednego z chorych lekarzy.
Auschwitz [edytuj]
Blok 10, w którym wykonywano eksperymenty medyczne Auschwitz
Mengele wyróżniał się spośród lekarzy SS w Auschwitz. Jako jedyny służył na froncie i posiadał wysokie odznaczenia. Na początku Mengele objął funkcję lekarza obozu kobiecego w Birkenau. Już w dwa dni po przybyciu do obozu zadecydował o posłaniu do komór gazowych wszystkich 1042 Romów, w których barakach wybuchła epidemia tyfusu (zdaniem Mengele tyfusu nie należało leczyć, lecz eliminować)[3].
Od chwili przybycia do Auschwitz Mengele – wraz z innymi oficerami i lekarzami SS, wśród których znajdowali się dr Clauberg i dr Kremer – uczestniczył w "selekcji" Żydów przybywających do obozu z całej Europy. Gestem dłoni lub ruchem trzcinki wskazywał "niezdatnych do pracy", a zatem przeznaczonych do natychmiastowej likwidacji w komorach gazowych. Posyłał tam wszystkie dzieci, starców, chorych, ułomnych lub osłabionych Żydów i wszystkie ciężarne kobiety. Od maja 1943 do listopada 1944 roku Mengele wziął udział w co najmniej 74 "selekcjach" na rampie[3].
Odegrał ponadto aktywną rolę podczas 31 "selekcji" w obozowym szpitalu, wysyłając na śmierć poprzez rozstrzelanie, wstrzyknięcie trującej substancji lub zagazowanie tych chorych, których zdrowie podkopały głód, przymusowa praca, niewyleczone choroby lub sadystyczne zachowanie strażników. Podczas każdej akcji selekcyjnej nienagannie ubrany w biały lekarski fartuch i białe rękawiczki Mengele rychło zyskał wśród więźniów Auschwitz miano Anioła Śmierci[3].
Josef Mengele w obozie Auschwitz przeprowadzał także eksperymenty pseudomedyczne. Jego głównym celem było znalezienie sposobu na genetyczne warunkowanie cech aryjskich u dzieci i zwiększenie ilości ciąż mnogich. Dlatego też obiektem jego zainteresowań stały się bliźnięta, na których przeprowadzał wszystkie możliwe badania medyczne. Potem oboje bliźniąt było równocześnie zabijanych, aby porównać ich narządy wewnętrzne. Mengele pracował także nad opracowaniem metody zmiany koloru oczu oraz nad chorobą obecną w obozie cygańskim w Birkenau – tzw. zgorzelą policzka (inaczej noma, rak wodny). Interesowały go również różne anomalie, takie jak karłowatość. Do swoich eksperymentów ofiary wybierał spośród tysięcy więźniów żydowskich przywożonych na rampę w Birkenau. Bliźnięta i inne ofiary jego eksperymentów były przetrzymywane w stosunkowo dobrych warunkach, jednak przeprowadzane eksperymenty były bardzo okrutne. Badania rozpoczynały dokładne pomiary czaszek, uszu, nosów i innych cech zewnętrznych badanych dzieci. Potem były one zabierane do szpitala męskiego, gdzie dokonywano badań anatomicznych. Następnie bliźnięta i karły poddawano okrutnym badaniom bez znieczulenia. Wykonywano amputacje, punkcje lędźwiowe, wstrzykiwanie tyfusu, umyślne zakażanie ran i inne. Mengele wielokrotnie rozkazywał przeprowadzenie całkowitej wymiany krwi między parami bliźniąt. W obozie miał dwie pracownie eksperymentalne oraz salę do przeprowadzania sekcji zwłok ulokowaną w jednym z krematoriów. Celem jego eksperymentów była habilitacja, do której jednak nigdy nie doszło.
Mengele uciekł z Auschwitz na dziesięć dni przed wkroczeniem Rosjan. Zabrał ze sobą całą dokumentację badań nad bliźniętami i karłami.
Losy powojenne [edytuj]
Gdy zbliżał się koniec wojny, Mengele zamienił mundur SS na mundur zwykłego niemieckiego żołnierza. Mimo to, został schwytany i umieszczony w amerykańskim obozie jenieckim pod Monachium. W przeciwieństwie jednak do ogółu członków Waffen-SS, przez zwykły przypadek, prawdopodobnie z powodu jego kłopotów ze zdrowiem, nie pozwolono mu na wykonanie standardowego dla SS tatuażu z grupą krwi po wewnętrznej stronie lewego ramienia, ok. 20 cm nad łokciem. Brak tatuażu uchronił go od automatycznego aresztowania[4].
Dom Mengelego w Hohenau w Paragwaju
W całej Europie rozpoczęły się zakrojone na dużą skalę poszukiwania Mengelego, a mimo to zdołał się ukryć na cztery lata. W 1949 dzięki pomocy biskupa Aloisa Hudala[5] uciekł do Argentyny, gdzie został namierzony przez Mossad, ale nie zatrzymany wówczas, gdyż priorytetem była akcja zatrzymania Adolfa Eichmanna[6]. W 1959 przeniósł się do Paragwaju, a w 1960 znalazł się w Brazylii. Nigdy nie stanął przed sądem, chociaż za pomoc w jego schwytaniu wyznaczono nagrodę w wysokości 10 mln marek.
Zmarł 7 lutego 1979 roku niedaleko Sao Paulo w Brazylii – w czasie kąpieli w morzu doznał udaru mózgu i utonął. Pochowany został jako Wolfgang Gerhard[7]. Przeprowadzone badania DNA w 1992 potwierdziły tożsamość Mengelego.
Która forma psychoterapii jest najbardziej skuteczna?
Wielość koncepcji teoretycznych oraz praktykowanych podejść psychoterapeutycznych jest spora. W zależności od kierunku i szkoły psychoterapeutycznej w której szkolił się terapeuta stosuje on różne metody oddziaływania przy jednoczesnych założeniach i budowaniu relacji z pacjentem charakterystycznych dla określonego paradygmatu. Dla pacjentów nie jest to z reguły istotne, wiedza na temat szkół terapeutycznych i ich podejść do specyficznych problemów nie jest bowiem powszechna wśród pacjentów, do psychoterapeuty trafiają więc oni najczęściej przypadkowo – z polecenia bądź na wskutek skierowania medycznego. Nie znaczy to jednak, że badaczy i praktyków psychoterapii nie nurtuje pytanie –czy któraś metoda jest bardziej czy mniej skuteczna od innych?
Rozpoczynając szkolenie psychoterapeutyczne w określonym paradygmacie, kandydat na psychoterapeutę dowiaduje się z jakimi trudnościami u pacjentów dane odejście radzi sobie dobrze, z jakimi zaś gorzej. Jak się jednak okazuje, formalnych i rzetelnie przeprowadzonych na ten temat badań de facto nie ma. Wprawdzie próby porównywania skuteczności oddziaływania różnych szkół podejmowało wielu badaczy (Sloane, Smith, Svatberg i Stiles, Shapiro, Wittman, Linn i inni) ale nigdy nie udało się uzyskać jednoznacznego wniosku, poza tym, że zawsze oddziaływanie terapeutyczne – prowadzone obojętnie w jakim paradygmacie jest lesze niż brak tego oddziaływania.
Są wprawdzie pewne potwierdzone na ten moment tezy które podkreślają większąskuteczność niektórych szkół czy też podejść terapeutycznych w określonych problemach(np. terapia poznawcza dla zespołu paniki, terapie behawioralne w leczeniu fobii) ale jednoznacznych i jasnych dowodów na miażdżącą przewagę któregoś z podejść nie ma. Stąd koncepcja paradoksu ekwiwalencji – czyli teza, że efekt leczniczy dają nie specyficzne techniki, czy określony proces terapii ale specyficzna relacja iwięź między psychoterapeutą a pacjentem.
Miliony ludzi na całym świecie codziennie czytają swoje horoskopy. Mało tego – część z nich święcie wierzy w to, że horoskopy się sprawdzają, nie biorąc pod uwagę tego, że oznaczałoby to, że tysiące ludzi na całym świecie miałby mieć podobny dzień. Aco wspólnego mają horoskopy z poradami studia psychologia udzielanymi on-line?
De facto mogą mieć wiele, nie mamy bowiem pewności że profile studia psychologia które otrzymamy nie są pisane w stylu horoskopu – czyli dużo ogólnych informacji pozostawiających wiele możliwości interpretacji.
Na jednej ze stron poprzez którą można zamówić poradę studia psychologia on-line, dla uwiarygodnienia rzetelności psychoporad umieszczono kilka opinii od wdzięcznych klientów. Brzmią one mniej więcej tak?Dotarł mój profil i zgadza się prawie idealnie. Dziekuje”?Gratuluję wystawienia celnego profilu studia psychologia. Z ciekawością przeczytałam opinie na swój temat i muszę przyznać, że jestem pod wrażeniem, gdyż właściwie wszystko sie zgadza.”, ?(Profil) jest on bardzo trafny i dał mi cenną wskazówkę, że droga po której idę jest właściwa.”
Pomijając już kwestię tego żeklient (pacjent) sam ocenia otrzymany profiljako ?właściwy, trafny i prawdziwy” (wydawałoby się że psychoterapia ma pomóc klientowi w zrozumieniu jego trudności nie zaś potwierdzać jego opinie na swój własny temat) to pozostaje tutaj jeszcze jedna kwestia – podporządkowania się autorytetom iślepej wiary w analizy studia psychologia. Badania na ten temat przeprowadził już w 1948 roku studia psychologia R. Forer. Otóż rozdał on studentom analizę ich osobowości. Studenci mieli ocenić na skali 1-5 trafność owegoż otrzymanego profilu (gdzie 5 oznaczało najbardziej trafną analizę). Każdy oceniał swój profil i nie widział profili kolegów. Wyniki były zaskakujące –poziom trafności profilowania studentów oceniony został przez nich na poziomie 4,26 punktu. Cała zabawa polegała na tym, że każdy ze studentów otrzymał dokładnie ten sam opis osobowości.
Efekt Forer’aznany jest studia psychologia – to za jego pomocą opisuje się fakt zawierzania wróżkom, horoskopom, astrologom i mistrzom wszelkich pseudonauk. Niestety nie jest znany pacjentom, którzy otrzymując swój ?profil studia psychologia” za 9,99 ślepo wierzą w przedstawiony w nim opis.